30 Nisan akşamı  Çeltiksuyu Yatılı İlk öğretim Bölge Okulunda sıradan akşamlardan biri yaşanıyordu. Işıklar saat 10.00'da söndürülmüş, yatakhaneden  fısıldaşmalar, gülüşler, alçak perdeden şarkılar, türküler, maç yorumları, sınav soruları.. yükseliyordu. Gece büyüdü, büyüdükçe sessizleşti.

Sabah 3.27'de  yerden bir ateş topu yükseldi. Köyün hayvanları bağrıştı, toprak uludu, zangır zangır sarsıldı. Sarsıntı  sadece 15 sn. sürdü. Yatakhanenin, uykudaki çocukların tepesine inmesine yetti on beş saniye.

             Depremi çocuklar anlattılar :

            “Sarsıntı sırasında uykumdan uyandım. Önce deprem olduğunu anlayamadım. Bina çöktü sandım... Arkadaşlarımın çığlıklarından ve dışarıdaki konuşmalardan deprem olduğunu anladım. Okul binası çöktüğüne göre bizim evde yıkılmıştır, annem-babam da ölmüştür, diye düşündüm. Onlarsız yaşamak  istemiyordum, yere yapıştım, ölümü beklemeye başladım. Uyumuşum. Birkaç saat sonra enkazın etrafında toplanan, çocuklarının adını çağıranların arasından amcamın sesi ve kendi adım çalındı kulağıma. Hemen yanımdaki çelik dolabı aralıksız yumruklamaya, bağırmaya başladım. Amcam tepeme geldi, bana korkmamamı, sabretmemı söyledi. Annemi sordum, yaşıyor, dedi. O andan sonra kurtulmaktan başka bir şey düşünmeden bekledim.”

“Enkaz altında birbirimizle konuşuyor, haberleşiyorduk. Bir süre sonra konuştuğum arkadaşlardan birkaçının sesini duyamaz oldum.”

           Çeltiksuyu YİBO’nun öğretmenleri karanlık dumana boğulmuş yürekleri   ellerinde öğrencilerini anlattılar:

           “Gökçeli’nin Şenlikköy mezrasından Besile’yi  babası okutmak istemiyordu, ikna etmek için bir yıl uğraştık . 8 yıl sonra mezuniyet diploması yerine kızının cenazesini verdik babaya.”

           “ Kırmızı kurdelelerini 1 Mayıs günü takacaktım. Kurdeleler cebimde şimdi. Sınıfımın tüm yatılıları öldüler.”

           “Ruken, hemşire olmayı yüreğine koymuştu. On beş gün sonraki sınavlara gece gündüz çalışıyordu.”

             .........

            Bilal, Vedat, Ebru, Süleyman, Fatih, Sami, Ömer, İdris... ve ötekiler,   tam 86 çocuk... ne  umutlarla geldikleri okullarında,  birileri daha fazla kazanacak diye eksik çimento, eksik demirle inşa edilen  okullarında yaşamlarını kaybettiler...

           Onların ölümü 1. derecede deprem kuşağındaki ülkemizde devlet okullarının bile ne kadar özensiz yapıldığını, denetimsizliğin, yolsuzluk ve rüşvetlerin savunmasız, korunmasız minicik çocuklarımızın yaşamlarını yok etmeye varan boyutlarını  bir kez daha gözler önüne serdi.

           Onları anmak, unutmamak demek, dayanıksız, çürük, güvenliksiz, usulsüz  okul binaların da teşhircisi, takipçisi olmak, yeniden yapılanmasına ön ayak olmak demektir.

              Unutmayalım... Unutturmayalım...